Drie mislukte prints en wat ze me leerden

Het ontwerp van Switchless is niet op papier bedacht en daarna geprint. Het is drie keer misgegaan, en elke mislukking heeft een regel achtergelaten die er nu nog in zit.

Eén: het dock liet los van het bed

Het Hue-dock is 114 mm lang, en dat is precies het formaat waarbij krimpspanning zijn kans pakt. Het onderdeel kwam los in de eerste lagen en werd tot een klont versleept. Het model was in orde, het was hechting. Sindsdien is de aanpak vast: plaat ontvetten, brim eromheen, het lange deel langs de bewegingsrichting van het bed leggen en de eerste laag op halve snelheid.

Twee: de stalen ringen werden meegesleept

In het dock zit staal ingeprint, zodat de Hue dimmer er magnetisch op blijft zitten zonder zichtbare magneet of lijm. Dat gaat via een pauze in de print: op de laag waar de holtes nog open zijn leg je de ringen erin en print je verder. De eerste poging ging mis omdat de holte 1,4 mm hoog was en de ringen 1,6. Ze staken uit, de nozzle nam ze mee en trok het oppervlak open. Les: de holte wordt nu berekend uit de dikste ring uit het zakje, niet uit de maat die op de zak staat.

Drie: de sponning brugde dicht over lucht

De houderrand had eerst een sponning in het zichtvlak van het front, een verdiept randje waar de rand in zou vallen. Dat vlak print met het zichtvlak op het bed. Een uitsparing daarin wordt dus pas op diepte dichtgebrugd, over lucht, en die strengen zakken door. Precies op het vlak dat je later ziet zat een rommelige band. Sindsdien geldt de hardste regel van dit project: nooit een uitsparing in het vlak dat face-down print. Aan de achterkant mag het wel, want daar opent de holte tijdens het printen naar boven.

Wat er nu in zit

Het huidige ontwerp print supportvrij, met het zichtvlak op het bed en met alle uitsparingen aan de achterkant. Wat je ziet is een eerste laag op glas, geen laagjes die over lucht hangen. Dat is geen esthetische keuze geweest, dat hebben die drie prints beslist.